Love Festival / Aşk Festivali

Love Festival In honour of ourselves.
 
We came together in honour of ourselves. In honour of the love that is possible when we close our eyes and feel the deep beauty within us. For 4 days (or more) we came together and celebrated our own beauty. This is what the Love Festival meant for me. Yes the initial movement of conception was born of a marriage, between 2 beautiful souls and they were celebrated within the happening. However there was something about what happened that carried me beyond the original trigger for the festival, to a place of experiencing a deeper marriage within myself to my deeper self. A deeper love for who I am and a deeper willingness to share my gifts with the world. Thank you to all of you who came so honestly and shared yourselves so openly, I felt often touched by you and your presence. I let myself be touched. Maybe for the first time in my life I really let myself be touched by people, of course I have felt touched before but this experience of beauty felt deeper than I had ever allowed before.
 
For me this Love Festival began on the evening of Aslinur’s women’s celebration, when we men also met together in a nearby park and sat together in a sharing circle. The moment this festival started was on hearing Marian share about his beautiful and supportive relationship with his father & then hearing his father, in a kind of emotive poetry telling how proud he is of his son. These moments were like an echo of something long lost to me, in these moments I embraced this witnessing and gave it a true place inside of myself, for what I could not experience with my own father I give it a true place inside of myself right now, that is my power. Thank you to Marian and his father for the love they shared with us in these moments, it is not a small thing, so much strength is born of this. For so long I have been lost in the brokenness of my forefathers hearts and finally I stand strong like a tree, roots deep in ground and branches reaching for the stars..
 
As we walked up the steep dusty driveway to the land, to our right the open expanse of beauty bled out before our eyes, pink and orange displays of dancing light beams filling the sky with joy and welcome. I drank in this colour and stumbled like a drunken fool onto the land, greeted at the edge of the land by animals and dust, warmed by smiling bearded faces and beautiful flowing blonde Sufism. I sat with my drum under the tree, looking out at the world, the ocean sang its welcome and my drum replied, we have arrived, we are here, we have arrived.
 
The moments we all sat in a circle before the official festival began, Marian asks me to facilitate, my heart smiles. The first of many smiles. So often in my life I have wished for people to not rely on me, to not trust me because this way it is easier for me to stay out, to be the outcast, doing what I want rather than what life is asking of me. Now I surrender to life, in service of love. I belong in the light. In the light is where we all belong, together, in an everlasting forever. Thank you to Marian and Aslinur and everyone else for trusting me in my holding space. I feel fed by the light of stars, nourished by long awaited rains, relieved that the sun now rises and nothing stands between me and the sunlight. Only sky.
 
The moment Gerhard (The Big Bear) reminded me to spend some time resting, just sitting and enjoying. I came back to myself.
 
 
The moments when people so afraid in the past to show themselves feel safe enough to step onto the open stage and let themselves be seen in the light of our hearts, priceless, like a painting that shows you your own soul or a song that carries you home, like a lived poem.
 
Love festival was like a lived poem. Smiling faces, smiling out of their hearts. I remember so many beautiful smiles and I remember each one including me in myself, including me in the present moment, reminding me I am here, together with others and that everything is OK. Your smiles meant so much to me. I sometimes wish I could really say this to people. So I say it now. Your smile means so much to me. It brings me in touch with something unexplainable, unreachable, so valuable, the essence of beauty, purpose, my reason for existing. To smile and be smiled upon. What if this is our only reason for existing? To smile and be smiled upon? How much unnecessary suffering and trying would we give up in our lives to realize this. To smile and be smiled upon, to sing and to hear the song, to receive and to gift the poem, to pass it on. This road we are walking is long, along its way we will experience many and diverse days, we will be challenged, we will be loved, there will be triumph, there will be loss, it is moments like these at this Love Festival that will remain etched into my being for an eternity, for here I am reminded that nothing else matters. Nothing. There is only smiling and being smiled upon. To be carried by the wind and washed by the tides to places where our smile is needed, to places which are strong enough to hold us in loving embrace as our tears sink into the earth, the universe is breathing us like air and we travel within her. Like a beating heart our footsteps marching towards a beautiful nowhere.
 
This drum beat marks my presence, sparks my essence and asks you to dance yourself into a melting expression. This is who you are. Simple and true. What more is there? There is only this…
 
The moments when I hit my shaman drum constantly for an hour in the light of the moon, supported by other drummers, with GG and Yumina dancing endlessly until silence came over us like the veil of night, like the question what is beauty? And the beautiful conversations that ensued.. Speaking real, honest and true, no smoke or mirrors, just a burning flame of reality and truth, until 3:30am. In this conversation something inside me changed for good. I realized again something I had long lost since my early 20’s, my thirst for movement, to be carried by the wind, drawn by tides, given birth by the unknown and moments unexpected, what more is there? I tell you there is only this…I ask what more is there?? The answer echoing around my heart is clear and true, there is only this….!!!
 
The moments I am trusted by those in tears and struggling to realize their next steps, what can I do? Just remind them it will pass, be present in my heart, for what more is there??? There is only this…
 
The moments when we all sat watching lanterns being released by other members of our group on far away boats, the lights mingling with stars, Gerhard (Big Bear) singing and playing guitar, beautiful Yumina and the soothing spacious spirit silk sounds of her flute dancing slowly in and around the silence and darkness as we sat watching lights rising, our spirits rising, our hearts opening, what more is there??? There is only this…
 
The moment when I felt that organizing the program was feeling too heavy and that I would like the experience of dropping deeper in myself and with others, then the next moment when Kamyar offered that the collective organize the last day and I was challenged to let go of my pre-planning for the last day, I was challenged to trust that the group would include me, I took up the reigns of the challenge and I was included! So healing!!! Such an important moment for me learning to trust the group!
The moment after running a workshop when Abed approached me with such positive enthusiasm about my work and the direction of my work, I felt held by something much greater than all of us, touched by the soothing words of an earth angel…
 
Moments of tears, smiles, sharing food, laughing at the moon…
 
Meeting all of the people at this festival, every single one of you touched me in some way. I felt something beautiful and true in all of you and I am very happy to of met you. In time I will learn to deepen in intimacy and love with groups, what else is there??? There is only this…
The moment I sat with Yumina and her flute by the water, I wrote this poem as she played…
 
The Storm
Delicate like the touch of forgotten winds,
Soothing like silvery silk sliding around my skin,
I am called, I bow deep down,
You are calling me oh divine wind of woman’s wilderness and welcome,
I am called, I can no longer bury my head in the sand,
The sound of your sun rays echoing through my heart’s chambers,
As I throw into the raging fires of love all plans,
There is only this, Following of bliss, A never ending kiss,
A slow breath and a smile, A floating lotus, the smell of Jasmin and a slowly blooming sunrise,
There is only this sentence burning like sage, cleansing the day and making way for this simple this,
The way of the heart, yesterday gave birth to now and tomorrow we’ll see,
Oh divine goddess carried to me by an unexpected breeze,
Take me into your heart and cry me out through your eyes,
On every out breath wish me goodbye and on every inbreath may we burn in the eternal fire,
Fighting, flickering, licking and dancing in orange, yellow and blue,
This smokes signals an open heart new born,
A path of welcome to the heart of the earths soul,
There is a storm coming and it all starts with this poem.
Dear heart, I surrender myself to follow you where-ever you wish to go..
 
During the ‘Remembering The Light of The Earth’ ritual I offered, Parastoo represented ‘the Light Of The Earth’. Throughout the ritual she prayed Surya Hamd quietly to herself. When she shared this prayer in the final circle, it hit my heart like a slap from the hand of Allah, I asked her to repeat it, evertime I heard it, it dropped deeper into my heart, I realized that the light of the earth and the light of Allah were the same light only we had forgotten this. My heart grew wings in this moment.
 
Light of the Earth says,
Bismillaah ar-Rahman ar-Raheem Al hamdu lillaahi rabbil
‘alameen Ar-Rahman ar-Raheem Maaliki yaumid Deen Iyyaaka
na’abudu wa iyyaaka nasta’een Ihdinas siraatal mustaqeem Siraatal
ladheena an ‘amta’ alaihim Ghairil maghduubi’ alaihim waladaaleen Aameen”
 
The moment Yumina knew that if my heart was a fluffy white rabbit its favourite food would be strawberries…
 
The closing ceremony. I asked Marian if I could facilitate a short meditation, he agreed. My heart smiled. Sitting in the closing circle we all take hands, the drum is banged loud, we have called people to circle. Now we all sit in silence as the winds whirl around us inside this beautiful dome. I say, “The winds have to come carry us on to the next place”. Let us take a moment to walk around and bow in honour of one another. So many flowing tears, so many soft open movements, like an orchestra playing whispers of the heart.
 
The Zikr. Women in the centre. Where they belong. Singing this beautiful prayer Surya Hamd which carries us to the beautiful nowhere. I bow, I cry, my heart swells, oceans tides, my forehead to ground. Women are the true heart of Islam. I know this now. Women are the true heart. Men lining up around the outside supporting the power and beauty of the inside. What more is there??? There is only this… To remember the true deep beauty of women. To remember our own true deep beauty as men. What more is there?? There is only this…This is LOVE. This is LOVE FESTIVAL.
 
 
Marian and Aslinur.
May you live this love,
this unknown beauty, this tidal song of gathering light beams, forever more…When there are hard times, remember this beginning, together,
remember this love….
remember our lives are just one long love festival…blessings upon you eternally..
 
 
 
 
 
 
 
 
I was touched by
Gerhards guitar, his voice, his warmth.
Yumina’s flute, her smile, her heart.
Sean’s considerate nature, his lending me his towel..
GG’s whirling, her courage..
Aslinur’s beauty and capacity to be so human with everyone,
her willingness to support..
Marian’s openness to the unknown and scaling back his need to control what happens..
Christian putting up with my snoring in Yoga Nidra..
Yagmur’s softness of heart and her dramatic way of being..
Samira’s willingness to look inside..
Lara’s enthusiasm for life..
Abed’s encouragement..
Parastoo’s prayer..
Mohammed’s silence..
Francesco’s willingness to look..
Everyone’s smile…
All of the animals, donkey, horse, dog, cats, ducks, geese, frogs and insects!!
Everyone touched me in some way, just naming a few here!!
With all my heart totally.
Anu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
--------------------------------------------------------------------------------------------------
 
Aşk Festivali
Kendimizin onuruna,
Kendimizin onuruna bir araya geldik. Gözlerimizi kapatıp içimizdeki derin güzelliği hissettiğimizde açığa çıkan o aşkın onuruna… 4 gün (ya da daha fazla) süre boyunca bir aradaydık ve birlikte kendi güzelliğimizi kutladık. Aşk Festivali benim için bu anlama geliyor. Evet ilk etapta hareketin kaynağı iki güzel ruhun evliliğiydi ve bu evlilik festival aracılığıyla kutlandı. Fakat burada benim için bunun da ötesinde başka bir şey daha yaşandı ve festivalin orijinal niyetinin ötesinde bu şey beni bir yere taşıdı; bu içimde ta derinlerimde kendimle yaşadığım yoğun içsel evlilik tecrübesiydi. Kendime duyduğum derinden aşk ve hediyelerimi dünyayla paylaşmak için duyduğum gönüllülüktü. Büyük bir dürüstlükle buraya gelenlere ve içini açanlara teşekkür ediyorum, siz ve varlığınız sık sık içime dokundunuz. Bu dokunuş için kendime izin verdim.. Belki de hayatımda ilk defa insanların içime böylesine dokunmasına izin verdim, bundan önce de tabii ki insanlarla bunu tecrübe etmiştim fakat burada yaşadığım güzellik daha önce izin verdiklerime nazaran çok daha derindi.
 
Bana göre Aşk Festivali Aslınur’un kına gecesiyle başladı; kına gecesinde erkekler de kendi aralarında toplanıp yakın bir parkta paylaşım çemberine oturdular. Bu festivalin başladığı an Marian’ın babasıyla olan güzel ve destekleyici ilişkisini kendisinden duymaktı ve sonra babasının da oğluyla ne kadar gurur duyduğunu şiirsel ve duygusal bir şekilde ifade etmesiydi. Bu anlar uzun zaman önce içimde kaybolmuş bir şeyin yankısı gibiydi; bu anlarda gelen şahitliği kucakladım ve içimde hak ettikleri yere koydum onları; babamla her neyi yaşayamadıysam ona şu anda içimde hak ettiği yeri verdim, işte bu benim gücümdü. Böyle anlarda Marian’a ve babasına bizimle paylaştıkları sevgi için minnettarım, bu küçük bir şey değil, buradan çok büyük bir güç doğdu. Uzun zamandır atalarımın kırıklarında kaybolmuştum ve sonunda şimdi kökleri derinlerde ve dalları yıldızlara ulaşan bir ağaç gibi dimdik ve güçlü bir şekilde ayakta duruyorum.
 
Araziye doğru dik ve tozlu yokuşta tırmanırken sağ tarafımızda uçsuz bucaksız bir güzellik gözlerimizin önüne seriliyor ve pembe ve turuncu gün ışığı dans ederek ve neşeyle gökyüzünü doldurarak bizi buyur ediyordu. Bu renkle sarhoş bir şekilde sendelerken yukarıda hayvanlar ve havaya kalkan toz tarafından karşılandım. Güleç yüzlü sakallı yüzler ve havadaki sarışın bir güzel misali salınan Sufizm hissi ile içim ısındı. Davulumla ağacın altına oturdum, gözlerimi dünyaya çevirdim, okyanus hoş geldin şarkılarını söylüyor davulum da bu şarkıya karşılık veriyordu: buraya vardık, buradayız, buraya vardık.
 
Festival resmî olarak başlamadan önce hepimizin çembere oturduğu o anlarda Marian bana kolaylaştırıcılığı üstlenmemi teklif ettiğinde kalbim gülümsedi. Bu, sonradan artarak devam edecek gülüşlerin ilkiydi. Hayatımda çoğu zaman insanların bana dayanmamalarını, bana güvenmemelerini dilemiştim çünkü bu şekilde dışarıda kalmak, kimsesiz olmak, hayatın benden istediğindense kendi istediğimi yapmak daha kolaydı. Şimdi aşkın hizmetinde hayata teslim oluyorum. Işığa aitim. Hepimiz hep birlikte sonsuz bir sonsuzlukta ışığa aitiz Marian’a, Aslınur’a ve diğer herkese alanı tutmam konusunda bana gösterdikleri güven için teşekkür ederim. Yıldızların ışığıyla beslenmiş, uzun zaman beklenen yağmurlara doymuş hissediyorum ve şimdi güneş yükselirken rahatlıyorum; benim ve güneş ışığının arasında hiçbir şey durmuyor, sadece gökyüzü var.
 
Gerhard (Büyük Ayı) bana dinlenmem, birazcık oturup keyfime bakmamı hatırlattığında kendime geldim.
 
Geçmişte kendilerini topluluk önünde göstermekten çok korkan insanların açık sahneye adım atacak kadar güvende hissetmeleri ve kalplerimizin ışığı altında görünür olmaya kendilerine izin vermeleri paha biçilmezdi; kendi ruhunu gösteren bir resim ya da seni yuvana taşıyan bir şarkı gibi, belki de yaşayan bir şiir misaliydi.
 
Aşk festivali yaşayan bir şiir gibiydi. Gülümseyen yüzler, kalplerinden gülümseyen yüzler vardı. Bir sürü gülümseyen yüz hatırlıyorum, her birini kendi içime dahil ederek hatırlıyorum ve şu anda ben de gülümsüyorum ve kendime burada olduğumu hatırlatıyorum, diğerleriyle birlikte olduğumu hatırlatıyorum ve her şeyin tamam, her şeyin olurunda olduğunu. Gülümsemelerinizin benim için anlamı büyüktü. Bazen bunu insanlara gerçekten söyleyebilmeyi diliyorum. İşte bu yüzden şimdi söylüyorum. Gülümsemenin anlamı benim için büyük. Beni açıklanamayan, erişilemeyen, çok değerli, güzelliğin özüyle, var oluş amacımla bir araya getirdi. Gülümsemek ve gülümsenmek. Var oluşun tek sebebi yalnızca buysa? Gülümsemek ve gülümsenmek. Hayatımızdaki ne kadar gereksiz acı çekişi ve çabalayışı bunu fark etmek için bırakırdık? Gülümsemek ve gülümsenmek. Şarkı söylemek ve şarkıyı işitmek, şiiri hediye almak ve şiiri hediye etmek, onu elden ele geçirmek. Yürüdüğümüz yol uzun, yürümeye devam ederken birçok farklı gün yaşayacağız, zorlanacağız, sevileceğiz, zafer kazanacağız, kaybedeceğiz; Aşk festivalindeki bunun gibi anlar sonsuza kadar varlığıma kazınmış olacarak kalacak çünkü burada daha başka hiçbir şeyin önemli olmadığını hatırladım. Hiçbir şey. Sadece gülümsemek ve gülümsenmek. Rüzgar tarafından taşınmak ve gülümsemelerimize ihtiyaç duyulan yerlere doğru dalgaların bizi yıkayarak taşıması; gözyaşlarımız yeryüzüne düşerken sevgi dolu kucağında bizi taşıyabilecek kadar güçlü yerlere taşıması... Evren bizi hava gibi içine çekiyor ve biz de onun içinde seyahat ediyoruz. Çarpan bir kalp gibi ayaklarımız o güzel hiçliğe doğru yol alıyor.
 
Davulun sesi varlığıma damga vuruyor, özümü ateşliyor ve eriyerek dans etmeni istiyor senden. İşte bu sensin. Basit ve gerçek. Daha fazla ne olabilir? İşte sadece bu.
Ay ışığında şaman davulumu hiç durmadan bir saat boyunca çaldığım o anlar, diğer davulcular tarafından desteklendiğim, gecenin örtüsü üzerimize sessice düşene dek GG ve Yumina’nın durmaksızın ettiği dans, güzellik nedir sorusu, ve bu anların getirdiği güzel sohbetler… Gerçeği dürüstçe konuşmak, hiçbir sis ve aynalama olmadan, saat sabah 3.30’a kadar gerçeğin ve hakikatin yanıp kavrulan ateşi. Bu sohbette içimdeki bir şey sonsuza kadar değişiyor. 20’li yaşlarımın başlarından itibaren kaybettiğim bir şeyin, harekete, rüzgar tarafından taşınmaya, dalgalar tarafından çekilmeye, bilinmeyen ve beklenmeyen anlar tarafından doğrulmaya duyduğum susuzluk, daha başka ne olabilir? Diyebilirim ki sadece bu.. Soruyorum daha başka ne olabilir?? Kalbimde yankılanan cevap açık ve net, sadece bu işte….!!
 
Gözyaşları içindeyken bana güveneneler için ve bir sonraki adımlarını atmaya çabaladıkları anlarda ne yapabilirim? Sadece onlara geçeceğini hatırlat, kalbimde şu anda hazır bulunabilirim çünkü başka daha ne olabilir??? Sadece bu…
 
Dilek fenerlerinin grubumuzun başka üyelerince uzaktaki teknelerin içinden göğe salınmasını hep beraber oturup seyrettiğimiz anlar… Fenerlerin ışıklarının yıldızlara karışması, Gerhard’ın (Büyük Ayı) gitarı ve söylediği şarkılar, güzel Yumina’nın ve flütünün huzur veren ve genişleten ruh gibi ipeksi sesleri sessizlikte ve karanlıkta yavaşça dans ederken…Işıkların yükselişini, ruhlarımızın yükselişini, kalplerimizin yükselişini izlemek…Daha başka ne olabilir??? Sadece bu…
Programı organize etmenin çok ağır olduğunu hissettiğim ve yaşadıklarımı sindirmeyi arzuladığım anın hemen sonrasında Kamyar’ın kolektif bir grubun festivalin son gününü organize edebileceğini teklif etmesi ve son gün için önceden yaptığım planlamayı bırakmakla karşı karşıya kalmam, grubun beni de kapsayacağına olan güvenimin o anda sınanması, bu meydan okumayı kabul eder etmez aslında gruba dahil olmam! O kadar şifalandırıcıydı ki! Bir gruba güvenmeyi öğrenmem konusunda ne kadar da önemli bir andı!
Kolaylaştırdığım bir workshoptan sonra Abed’in bana yaklaşarak işim ve işimin gidişatı hakkında öylesine harika bir hevesle ve şevkle bana yaklaşması, işte o an bizden daha da büyük bir güç tarafından tutulduğumuzu hissettim, yeryüzündeki bir meleğin rahatlatan sözleri içime dokunmuştu.
Gözyaşları, gülümseyişler, paylaşılan yemekler ve ayın altında atılan kahkahalar…
Festivalde tanıştığım herkes bana bir yönüyle dokundu. Sizde gerçek ve güzel bir şey bıraktım ve sizinle tanışmaktan dolayı çok mutluyum. Zamanla grup içinde samimiyet ve sevgi konusunda derinleşmeyi öğreneceğim, daha başka ne olabilir??? Sadece bu…
Suyun kenarında Yumina ve flütü ile oturduğum o anda Yumina çalarken bu şiiri yazdım…
 
Fırtına
Unutulmuş rüzgarların dokunuşu gibi naif,
tenimden akan gümüş ipek gibi huzur veren,
çağrıyı duyuyorum,
derinden secde ediyorum,
beni çağıran sensin ey vahşi kadının kutsal rüzgarı, hoşgeldin,
çağrıyı duyuyorum,
artık başımı kuma gömemem,
gün ışıkların kalbimin odalarında yansıyor,
aşkın türlü planlarını harlayan ateşe atarken,
işte elimde kalan sadece bu, süregelen mutluluk,
bitmek bilmeyen bir öpüşme,
Yavaş bir nefes alış ve gülümseyiş,
su üstünde yüzen bir lotus,
Yasemin kokusu ve yavaşça açan gün doğumu,
adaçayı gibi tütsüyen bu cümle var sadece,
günü arındıran ve bunun için,
sadece bunun için alanı açan, kalbin yolu,
dün bu anı doğurdu ve yarını göreceğiz ah kutsal tanrıça ansız bir rüzgarla beni aldı götürdü,
koy beni kalbine ve gözlerinden ağla beni,
verdiğin her nefesle uğurla beni,
her yeni nefesle sonsuz ateşte yanalım, savaşarak, titreşerek,
ateşin turuncu, sarı ve mavi dansının yalayışıyla,
bu duman yeni doğmuş açık bir kalbin alameti,
toprağın kalbine giden yola hoş geldin,
fırtına yaklaşıyor ve her şey bu şiirle başlıyor.
Sevgili kalp, sana teslim oluyorum her nereye gitmeye dilersen seni oraya dek takip ediyorum
 
Açtığım Remembering The Light of The Earth’ ritüeli sırasında Parastoo ‘yeryüzünün ışığını’ temsil etti. Ritüel boyunca Parastoo içinden Fatiha suresini okumaya devam etti. Kapanış çemberinde bu sureyi bizimle paylaştığında Allah’ın eli kalbimi avcuna aldı, Praastoo’dan sureyi tekrarlamasını istedim, her dinlediğimde sure kalbimin daha da derinine indi, yeryüzünün ışığının ve Allah’ın ışığının aslında aynı ışık olduğunu, sadece bunu unuttuğumuzu fark ettim. Bu fark ediş anında kalbim kanatlandı.
 
Yeryüzünün ışığı der ki, Bismillaah ar-Rahman ar-Raheem Al hamdu lillaahi rabbil ‘alameen Ar-Rahman ar-Raheem Maaliki yaumid Deen Iyyaaka na’abudu wa iyyaaka nasta’een Ihdinas siraatal mustaqeem Siraatal ladheena an ‘amta’ alaihim Ghairil maghduubi’ alaihim waladaaleen Aameen”
 
Yumina kalbimin pofuduk beyaz bir tavşan olduğunu ve en sevdiği yiyeceğin de çilek olduğunu bilseydi
 
Kapanış seremonisi. Marian’a kısa bir meditasyon kolaylaştırma teklifinde bulundum kabul etti. Kalbim gülümsedi. kapanış çemberinde otururken hep beraber el ele tutuştuk, davullar çalındı, çembere durma çağrısı yapıldı. şimdi hepimiz rüzgar bu güzel yurdun içini doldururken sessizlikte oturuyoruz.“Rüzgar bizi gelecek istikamete taşımaya geldi” diyorum. Şimdi kendimize alanda dolaşmak ve birbirimizi selamlayarak onurlandırmak için izin verelim. Gözlerden yaşlar akıyor, hareketler yumuşuyor ve açılıyor; sanki kalbin fısıltılarının orkestrası çalıyor.
 
Zikr. Merkezde kadınlar. Aslında ait oldukları yerdeler, o güzel Fatiha suresini okuyup bizi hiçlik mekanına taşıyorlar. Yere eğiliyorum, ağlıyorum, kalbim dolup taşıyor, okyanuslar çalkalanıyor, alnım secdede. Kadınlar İslamın gerçek kalbi. Bunu artık biliyorum. Kadınlar kalbin gerçeği. Çevrelerinde sıralanan erkekler içerdeki güzelliği ve gücü destekliyor. Daha başka ne olabilir??? Sadece bu… kadınların gerçek ve derin güzelliğini hatırlamak. Erkekler olarak gerçek ve derin güzelliğimizi hatırlamak.. Daha başka ne olabilir??? Sadece bu…İşte bu AŞK. İşte bu AŞK FESTİVALİ.
 
Marian ve Aslınur. Bu aşkı, bilinmeyen güzelliği, ışık huzmelerini toplayan gelgitlerin şarkısını daima ve daha fazla yaşayasınız... Zor zamanlarınızda bu başlangıcı, hep birlikte yaptığımız bu başlangıcı ve yaşadığımız sevgiyi hatırlayın... hayatlarımızın uzun bir aşk festivali olduğunu hatırlayın.…sonsuz lütuflar sizinle olsun..

Bana dokunan şeyler
Gerhard’In gitarı, sesi, sıcaklığı. Yumina’nın flütü, gülümsemesi, kalbi. Sean’ un düşünceli doğası, havlusunu benimle paylaşması.. GG’nin seması, cesareti.. Aslınur’un güzelliği ve herkese insanca davranabilme kapasitesi, destek olma gönüllülüğü.. Marian’ın bilinmeyene karşı açıklığı ve ne olursa olsun kontrol etme ihtiyacını geride tutması.. Christian’ın Yoga Nidra sırasında horlamama tahammül etmesi.. Yagmur’un kalbinin yumuşaklığı ve dramatik var oluşu.. Samira’nın içe bakma gönüllülüğü.. Lara’nın hayat coşkusu.. Abed’in yüreklendirmesi.. Parastoo’nun duası.. Mohammed’in sessizliği.. Francesco’nun etrafına bakma gönüllülüğü..
Herkesin gülümsemesi…
 
Tüm hayvanlar, eşek, at, köpek, kediler, ördekler, kazlar, kurbağalar ve böcekler!! Herkes bir şekilde bana dokundu burada sadece birkaç tanesini yazıyorum!
Tüm ve bütün kalbimle.
Anu